BU SİTE BİR EROLKARASİTELERİ HİZMETİDİR

BİR RÜYA (TIKLAYINIZ )

VEFANIN TİMSALİ MERAM'LI ŞEYH VEFA
Hasan ÖZÖNDER

İstanbul'da "Vefâ" semtini bilmeyenimiz var mı? Semte adını veren Şeyh Vefâ'nın türbesini ziyaret etmişsinizdir. Öyle tahmin ediyorum ki Vefâ'daki ünlü dükkânda kışın boza, yazın şıra içmemiş olanınız yokur.
Toplumun bozulmasından; dostluk, arkadaşlık, sadakat duygularının zayıflayıp, azalmasından yakınanların "Yoksa Vefâ, İstanbul'da sadece bir sem-ti meşhurda mı kaldı?" diye yanıp-yakınan eski yazarları hatırlayanınız vardır.
Bunların hepsi iyi ve güzel de, "Vefa" duygusunun mücessem ve müheykel timsali olan bu büyük zatın, Şeyh Vefâ'nın Konyalı ve hem de Meramlı olduğunu bilen kaç kişi var?
Tarihi kaynaklar Şeyh Vefâ'nın Konya'lı olduklarını yazarlar. Sicill-i Osmâni'de Süreyya Bey, asıl adı "Muslihiddin Mustafa" olan Şeyh Vefâ'nın Konyalı olduğunu kaydettikten sonra şunları da ilave eder: "Debbağlar İmâmı Şeyh Muslihiddin Abdi'l-Lâtif-i Makdisî'den Tarikat-ı Halvetiyye'ye ahzeyledi. Dersaadet'e (İstanbul'a) gelip, meşhur olup, Sultan Ebü'l-Fettah Mehmed Han ve Sultan Bâyezid Hân Hazretleri ile müsahabet ve mülâkat nasip olmadı.
896 Ramazanında fevt olup Sultan Bayazid Han Hazretleri cenâzesinde hazır olarak yüzünü görmüştür. Vefâ meydanına türbesinde defnedildi. Keşf ü kerâmet ile meşhur ve celâl halinde bir zât olup, müsahabâtı lâtif idi.
Yerine müridi Ali Efendi "Şeyh" olup, 910'da fevt olmuştur. Ba'dehû Abdü'l-Lâtîf "Şeyh" olup, 929'da fevt olmuştur.
Bu zaviye şeyhlerinden diğer Abdü'l-Lâtîf, Kandilli'de ateş sıçrayarak 1009'da muhteriken fevt olmuş ve yerine geçen mahdumu 1042'de vefat etmiştir.
İbn-i Vefâ'nın ikinci halifesi Ahmed Efendi, irtihalinde yanına defnolunmuştur."
Şeyh Vefâ, birçok olaylara konu olan hemşehrilerini Konyalı Nişancı Mehmed Paşa'nın cenaze namazını kıldırmıştır. Onun mezar taşında görülen Arapça manzum vefat tarihi de, Şeyh Vefâ'ya aittir. Şeyh Vefâ'nın adı bugün Meram'daki bir cami ile Konya'da da yaşamaktadır. Yanında bir zamanlar bir de "Hanikâh"ın bulunduğu bu cami, Meram'da, Dere yoluna çıkılan köşenin karşısındadır. Bu gün de ibadete açık olan bu cami, son derece huzurlu ve sükunetli bir havaya sahiptir. Sade ve mütevazi bir mabeddir. Birçok tamir, tevzi ve tecdid ameliyeleri görerek günümüze kadar gelmiştir. Semt, onun adını taşımaktadır.
Vakıf kayıtlarında, bu yapının vakfiye suretlerine ve mescidde bulunan Kur'an-ı Kerim'ler ile 61 kitabın listesine yer verilmiştir.
Fatih Sultan Mehmed'in ve oğlu II. Beyazid'in dönemlerinde tutulmuş resmi kayıtlarda da onun vakıfları hakkında geniş bilgi bulunmaktadır. Bu kayıtlara göre mescid ve hanigaha gelir sağlayan vakıflardan bazıları şunlardır:
"Said-eli'nde (Kadınhanı'nda), kâfir Değirmeni'nin muayyen hissesi; Ilgın'a bağlı Yaka Salur Çiftliği, Tekke'nin dervişleri için bir sürü koyun, Turat Değirmeni; Konya'da Hoca Ferruh'da, Kâfir Ermenes'de, Kavak'da, Şehir Çiftliği'nde tarlalar. Meram'da Şeyh'in kendisinin, hemşiresinin ve kardeşi Ahmed'in, Şemseddin Halife'nin, değirmenci'nin, Halil'in, Şiri'nin, Kaliçeci-zâde'nin bağları ile, Şeyh'in bağına bitişik dükkanlar. Ayrıca Meram'da 20 dönümlük bağ ve bahçeleri, Fatih'in hükmü ile; Mescid'e vakfedilen bütün bağlara ve bahçelere mevsiminde su verilecek ve vakfın işlerinde hizmet alanlarına hepsi, her türlü vergiden muaf olacaklardır."
Cihan Hatun adında bir hanım, Şeyh Vefâ Camii'ne, Kur'an-ı Kerim okutmak üzere ayrıca vakıf yapmıştır.
Ümmî Hatun ise, Çarıklar Köyü'nü, kendi evladına ve Kur'an-ı Kerim okutmak üzere bazı vakıflar kurmuştur. Evlâdı kalmazsa, bu köyün gelişinin, Şeyh Vefâ Camii'ne sarfedilmesini de şart koymuştur.
Şeyh Vefa'nın kızının ünlü Mevlevi şeyhlerinden Ahmet Abid Çelebi'yle evlendiğini biliyoruz.
Bazı kayıtlarda Meram'daki Mescid'in yakınındaki mezarlıkta Şeyh Vefâ'nın babasının ve oğlunun medfun olduğuna dair işaretler bulunmaktadır. Kendisinin kabri İstanbul'dadır. Fetih'ten sonra İstanbul'a giderek yerleşmiştir.
Halkın ihya ve irşâdiyle meşgul olmuştur.
Tasavvuf tarihimizde Şeyh Vefâ ne kadar meşhursa; Şeyh'in vefa duyguları İstanbul'un arada beşyüz yıl geçtiği halde koskoca bir semtinin halâ aynı şekilde kendi adıyla anılmasını sağlayacak kadar himmet ve tasarrufu geniş ise; "Vefa" duygusunun müşahhas ve mücessem timsali olan böylesine ma'rûf, meşhur ve ma'lûm bir insan yetiştirdiği için Meram'da, en az o kadar onur ve gurur duymaktadır.

Güz2000

HAYATINDAN  SAHNELER

Bir merhamet numunesi Ebûl Vefa Hazretleri

İstanbul’un alındığı, Bizans’ın yıkıldığı yıllardır. Ama Akdeniz huzursuzdur hâlâ. Rodoslu çapulcular Bahr-ı Sefid’in çıbanıdırlar. Evet bu adada güzel üzüm yetişir ve nefis zeytin olur. Ama ada sakinleri bağla bahçeyle uğraşmaz. Ticaretten ve sanattan da uzaktırlar. İyi bildikleri tek iş vardır: “Yol kesmek!”

O yıllarda Rodoslu haydutlar ticaret gemilerini yağmalar, sahil köylerini basarlar. Zahmetsiz kazandıklarını saza, şaraba yatırırlar. Liman kenarındaki batakhaneler eşkıya kaynar. Bu işrethanelere abone olabilmenin tek yolu vardır: Daha fazla soygun yapmak, daha fazla can yakmak.

İşte günün birinde, içinde Ebûl Vefa hazretlerininde bulunduğu hac kafilesi şakilerin saldırısına uğrar. Mübâreğin kaybedecek bir şeyi yoktur. Hepi topu üç beş ölçek hurma, birkaç testi zemzem. Ama korsanlar insan sarrafıdırlar. Müminlerin ona gösterdiği hürmeti gözden kaçırmazlar. Böylesi asil biri para etse gerekdir. Öyle ya, Osmanlı âliminin uğruna neler vermez ki?

ZİNDANI AYDINLATAN NUR

Mübârek kendisini hapise tıkan zalimlere kızmaz. “Bunda da bir hayır olmalı” der, büker boynunu. Hatta acıma duygusu ağır basar. “Ah!” der, “Ah bir hakikatleri görebilseler!”.
İnsan haydut da olsa insandır. Nitekim zindancı bu büyük velinin yüzündeki şefkati yakalar, veya o şefkate yakalanır. Cezayı göze alır, zincirlerini çözer, onu aydınlık bir koğuşa taşır. Uzun kış geceleri ocak başında sohbet ederler.
Mübarek kısa sürede Rumca öğrenir, muhafızlarla dost olur. Hastalarını tedavi eder, dertlerini dinler. Bir muhabbet köprüsüdür kurar gönüllere. Şövalyeler bu iltiması görmezden gelirler, zira bu rehineden yüklüce bir fidye beklerler.
Kahramanoğlu İbrahim Bey, bir Ebûl Vefa sevdalısıdır. Mübareğin Rodoslular’ın elinde olduğunu öğrenince beyninden vurulmuşa döner. İstenen meblâğı tez günde denkleştirir, koşar adaya.

RUMLARLA KOMŞULUĞU SEÇEN VELİ

Ebûl Vefa Hazretlerinin ayrıldığı gün zindancı bir hoş olur. Bu küflü dehlize böylesi bir bilge gelmemişdir. Ve bundan böyle zor gelir. Hapiste geçirdiği günler Ebûl Vefa Hazretleri’ne çok tesir eder. İstanbul’da Rumların kesif olduğu bir semte (Vefa’ya) dergahını kurar ve bu insanlara kapılarını açar. Bıkıp usanmadan hakkı tebliğ eder. Gülene de anlatır, sövene de. Kimi dergâha râm olur, kimi aleyhinde konuşur. Mübarek güler yüzlü ve nüktedandır. En çetrefil meseleleri basite indirger ve maharetle nakşeder zihinlere.
Ebûl Vefa’nın Fatih’e karşı hususi bir sevgisi vardır. Onu bir kere bile görmez ama geceler boyu dua eder. Genç Sultan’ı güçlü tasarrufu ile kuşatır ve ona manevi zırh olur. Fatih bu himmeti iliklerine kadar hisseder. Rüyalarını nur yüzlü veli süsler. Günün birinde dayanamaz, dergahın kapısını tıkırdatır. Ancak Ebûl Vefa Hazretleri “Hayır!” der, “Görüşmesek daha iyi.”

Koca sultan yüzgeri giderken mübârek hıçkırmaktadır. Bir hüzündür çöker mekâna. Talebeleri muammayı çözemezler. Sıradan Rumlar’ın bile kıymet verilip, buyur edildiği bir tekkenin kapısı cihan padişahına neden açılmaz? Nitekim içlerinden biri dayanamaz. “Bağışlayın ama efendim” der, “Hem hünkârı üzdünüz, hem kendiniz üzüldünüz. Bunun bir hikmeti olsa gerek?”
Mübârek “Doğru söylüyorsun.” der, “Ama aramızdaki muhabbet vazifelerimizi unutturacak kadar fazla. Eğer o, sohbetin tadını alırsa sarayda duramaz, sultanlık çelik çomak oyunu gibi basit gelir gözüne. Korkarım tacı tahtı bırakır, dervişliğe kalkışır.” (Hatırlayacaksınız Fatih’in dervişliğe olan meylini ilk keşfeden ve yüz vermeyen Akşemseddin’dir.)

ASIRLAR SONRA

Ebûl Vefa Hazretleri bulunduğu semtte çok sevilir. Mahalle halkı mübareğin naaşına sahip çıkar, dahası güzel bir camiyle adını yaşatırlar. İşte bu gün bile Unkapanı, Fatih, Süleymaniye arasında kalan muhit onun adıyla tanınır. Esnaf ona Fatiha okumadan dükkan açmaz, çocuklar okul yolunda bir lahza durur, mırıl mırıl dua okurlar.
İnsanın “şu işe bakın!” diyesi geliyor, koca koca imparatorlar silinip gidiyor, Allah dostları hatırlanıyor daima.

DELİNEN KIRBALAR

Ebûl Vefa hazretlerinin küçük ama çok sevimli bir oğlu vardır. Çocuk iyidir hoşdur da bir ara sakalara takar. Mahalle sucusunun yolunu bekler, çuvaldız ile kırbaları deler. Kimbilir, belki de fıskiye gibi akan sular hoşuna gider. Aslında saka şaka götüren biri değildir. Bunu yapan bir başka çocuk olsa, çoktan ensesine yemiştir şamarı. Zira delinen kırba dikilemez, ancak boğumlanarak bağlanır ki, koca kırba gitti demektir yarı yarıya.
Saka bir sabreder, iki sabreder, bakar olmuyor, tutar eteğini, çıkar huzura. “Affınıza sığınıyorum ama” der, “Vaziyet böyleyken böyle!”
Ebûl Vefa hazretleri çok şaşırır. Kırbaların parasını fazlasıyla öder. Sucudan ağlaya, yalvara helallik diler. Saka bir hoş olur. “Keşke eşiğine sultanların baş koyduğu veliyi üzmeseydim” der. Pişman, mahçup dergâhı terkeder.
Ebûl Vefa hazretleri çocuğa hiçbir şey demez. Hemen hanımını bulur. “Aman hatun, iyi düşün”der, “biz bir hata yaptık ama nerede?”
O gün tırnaklarını saçlarına geçirir, adeta beyinlerini kanatırlar. Uykuyu dağıtırlar. Hanımı sabaha karşı “Tamam!” der, “Galiba buldum!”
-Anlat hele?
-Çocuğumuza hamileydim. Kız kardeşim bir yere uğrayacak olmalıydı sepetini bırakmıştı bize. Zerzavat arasından bir limon parladı. Canım nasıl çekti anlatamam. Kardeşimi biliyorsun. Bir şey istemiye gör, canını verir. Limonun lâfını etsem, mutlaka bize bırakacak, kendi limonsuz dönecekti evine. Aklıma başka bir yol geldi. Limonu iğneyle deldim, bir damla emdim. Nefsimi körlettim. Ama unuttum gitti. Hata bende, limonunu deldiğimi söylemeliydim ona.
-Aman kalk bacına gidelim.
-Bu saatte mi?
-Evet bu saatte!
-Ne diyeceğiz?
-Helallik dileyeceğiz.
Sonrasını tahmin ediyorsunuzdur. Çocuk bu huyu kendiliğinden bırakır, dost olur sakaya.

ÇİVİLİ SOPA VE KIRBA

İstanbul’un Vefa semtine adı verilen Şeyh Ebül Vefa, Fatih devrinin büyük alimlerinden ve evliyasındandı. Akşemseddin, Molla Gürani gibi devrin manevi önderlerinden biriydi. Bu büyük zatın oyun yaşlarındaki bir oğlu kötü bir alışkanlık edinmişti. Ucuna çivi çakılmış bir sopa ile o devirde evlere içme suyu taşıyan sakaların kırbalarını deliyordu. Evcil hayvan derisinden yapılmış su tulumu demek olan kırba, sivri bir madde ile dokunuldu mu kolayca delinecek bir nesneydi. Şeyh Vefa’nın oğlu da bunu yapıyordu. Sakalar, “Bir din büyüğünün oğludur, çok sürmez geçer” diye bir müddet dayandılarsa da baktılar vazgeçeceği falan yok, Şeyh Vefa’ya şikayet ettiler.
“Zararınız ödenecektir!”
Ebul Vefa Hazretleri olanları duyunca hayretler içinde kaldı. Nasıl olur da bunca dikkat ve özenle yetiştirilen, haram lokmadan uzak tutulan bir çocuk böyle bir şey yapardı? Şeyh Vefa sakalara, “Tamam” dedi. “Konu anlaşıldı, gereken yapılacak, sizin de zararınız ödenecektir. Önce kendinden işe başladı. “Acaba ben bu çocuğa yanlışlıkla da olsa haram yedirdim mi?” diye düşündü. Bir şey bulamadı. Hanımına sordu; “Hanım, sen bu çocuğa hamileyken veya süt verirken haram bir şey yedin mi, çok iyi düşün, bana bildir, yoksa bu çocuğun sonu kötü” dedi.

Nihayet olayı hatırladı
Hanım düşündü, taşındı, rüyaya yattı, nihayet bir olay hatırladı. Hamileyken oturmağa gittiği bir komşu evinde, masadaki bir tabakta portakallar varmış. Görünce canı çekmiş ama istemeye de utanmış. Ev sahibi hanım bulundukları odadan dışarı çıktıkça yakasındaki iğneyi portakallara batırıp sularını emmiş.
Bunu, beyi Ebul Vefa hazretlerine anlattı. Şeyh Vefa:
-Aman hatun hiç vakit geçirmeden o komşuya git, olanı biteni dosdoğru anlat ve helallik dile, diye tembihledi. Kendi de sakaları çağırdı, kimin kaç tane kırbası delinmişse hepsinin parasını ödedi ve haklarını helal ettirdi. Çocuğa, olayın başından sonuna kadar bir şey denmedi. Hakkında böyle şikayet var, bir daha yaparsan asarız, keseriz yollu tehdit edilmedi. Ama hikmet-i Hüda, çocuk bir daha çivili sopa ile kırbaları delmedi.

TAHTA KAPILARIN ÖTESİNDE 

Vaktin ikindiye doğru devrildiği, baharın ilahî bir güzelleme olup efsunlandığı günlerden birinde İstanbul...

Kavurucu güneşin keskin ışınları, yerini yumuşak meltemin ılık nefesine bırakmış. Rüzgâr engin bir muhabbetle bütün şehri kucaklıyor.

Ve bulutlar... Gökyüzünde sevgi halkaları gibi halelenip, alaca bir kuşağın halelerini seriyor gözler önüne. Gökyüzü parlak, gökyüzü mütebessim, gökyüzü esrarlı bir edanın kollarında bugün. İstanbul’un katı havasından eser yok. Pırıl pırıl her taraf.

İstanbul ılım ılım... Tatlı bir meltemin kucağında mamurlaşan gözleriyle Ebu-l Vefa’nın tekkesine sinen saygılı sükütu selâmlıyor.

Arşa doğru kanatlarını geren tekkede heyecanlı ve meraklı bir bekleyişin suskunluğu var. Sesssizlikteki meraklı kıpırdanışlara ince bir esrar perdesi eşlik eder. Ebu'l Vefa’nın talebeleri saygıyla tekkenin avlusunda bekleşmektedirler.

Ve tekkeye çöreklenen bekleyişin tek kaynağı vardır. Fatih Sultan Mehmet Han..

Şaşkınlığı bulunan bütün meraklı gözler üzerinde görülenlere inanmamak içten bile değil. Padişah Fatih Sultan, kemter bir dervişin mütevazi sadeliği içerisinde lalasıyla birlikte tekkeyi ziyaret edip EBU-L VEFA’dan feyiz almaya gelmiş. Üzerinde padişahlıktan şan ve şöhretten eser yok. O şimdi sadece bir derviş. Sadece bir talebe ve EBU-L VEFA’nın sultanlığının karşısında diz çöken kemter bir mürid ...

Kararlı ...

EBU-L VEFA’nın dizi dibine çökecek ve “şeyhim”diyecek, mütevazi bir şekilde boyun bükerek dünya yükünü omuzundan atıp “şeyhim”diyecek “Bana ebedî huzuru göster. Ebedî talebeliğini talep ediyorum.”

Gerçek padişahın gerçek sultanın yanında sultanlar sultanının sevgisine doğru yükselecek yüreği. Gerçek sevgiyi, sevgiliyi ve elemsiz aşkı yakalayacak. Saltanat mı kesecek yolunu, şan, şöhret, mal, mülk mü kesecek? Terkedecek bunların hepsini. Uzak duracak ve yüreğini sonsuz sevgi kaynağını sevgisiyle billurlaştırıp cevherleştirecek.

Boynu hafifçe sola yatık, EBU-L VEFA’nın kendisiyle görüşme isteğini kabul edip etmeyeceğini bekliyor. Dışardan bakan biri, imkânı yok, tekke önünde bekleyen Fatih Han’ı tanıyamaz diyor. Bunu derin bir derviş olduğu yolunda fikirler yürütür.

Tekke avlusunda talebeler sıra sıra hepsinin de gözbebeklerine okşayıcı bakışlar oturmuş. Bakışlar Fatih’e yönelik bir zamanlar Bizans’ın kalın duvarlarını ve aşınmaz denen surlarını aşıp kesif betonları dize getiren ve ila-i Kelimatullah’ın haşmetini tüm Bizans’a haykıran bir padişahın nasıl olur da, bir dervişten daha sade e daha mütevazi olabildiğine olunca hayretleriyle şaşırırlar.

Kuş cıvıldamaları bile saygılı. Sükütu yırtan tek ses yok. Tekkedeki sessiz soluk ince hikmetlerin armonisiyle buluşup gökyüzüne dek yükseliyor.

Ve padişah Fatih Sultan Mehmet Han... Ümitsiz bakışlarını Ebu-l Vefa’nın dergâhının kapısından alıp julasına çeviriyor. Padişah hüzünlü. Yitik bir inleyiş kıvrılıyor dalın dudaklarında:

“Galiba lala... galiba gönül padişahının huzuruna liyakatimiz yetişmez.”

Gayr-i ihtiyari inliyor padişah. Lala şaşırmakla beraber teselli etmeye çalışıyor.

“Şimdi gelir Hünkârım.”

Sanki İstanbul’un fethinde doru atını azgın deryanın ortasına doğru sürüp “Ya ben İstanbul’u alırım, ya İstanbul beni “ diye kükreyen bu değil. Bambaşka biri var şimdi karşısında. Tamamen başka biri.

Lalanın çözümleyemediği düşünceleri tahta kapının gıcırtısıyla bölünür. Heyecan doruğa yükselir birden. Nefesler tutulur. Kapı aralığında Ebu-l Vefa’nın talebelerinden biri vardır. Hazretin kararını bildirmek için geliyor olmalıydır.

Fatih’in yüreği meçhul bir ümidin eşiğine doğru sürüklenir birden. Çarpıntılar sarar bedenini. Heyecanının dizginlerine yapışamaz:

“Kabul buyurdular mı?”

Kızardı talebe. Ne diyeceğini şaşırır. Bunaltıcı bir sıkıntının kıskacı arasında bocalar bir süre sonra zar zor konuşabilir.

“Şey... padişahım... hocamız...”

“De hele molla, meraka koma bizi”

“Sultanım...Hocamız...Hocamız hasta olduğundan görüşme talebinizi kabul edemedi.”

Yıkılır Fatih Sultan. Hayal sükûtunun enkazlar arasında soluğu tıkanır. Gırtlağına düğümlenir nefesi. Ağlamaklı olur Yüzünde derin bir hüznün gölgesi yalpalıyordur.

“Yaaaa!...”

Yüreğinin burukluğu sesini çatallaştırmıştır. Bitkin bir halde lalasına döner.

“Gördün mü lala” diye inler mahzun mahzun. “İstanbul’un aşılmaz denilen surlarını aşıp onu fetheyleyen kumandan bir gönül padişahının tahta kapısından içeriye yanaşamadı.”

Sessizce mırıldanır neden sonra:

“Eyvahlar olsun”

İki sıra yaş parlıyordur şimdi Fatih’in kirpiklerinde. Bakışlarında yıkık bir ümidin enkazı vardır. Fısıldar gibi lalasına seslenir:

“Gidelim lala”

Ve padişah... Cihan padişahı Fatih Sultan Mehmet Han. Bir dervişin “tahta kapısından" içeriye giremez, geri döner. Kendine eyvahlar okuya okuya...

Tekke avlusundaysa merakla hüzün anı anda yaşanır. Talebeleri Ebu-l Vefa’nın neden hünkârı kabul etmediğini merak ederler. Öyle ya. Bir hikmeti vardır elbet.

İki talebe bunu öğrenmek için tekkeye girip Ebu-l Vefa’ya yaklaşır. Ebu-l Vefa hasta yatağında zikir getirmekle meşguldür. İki talebenin geldiğini görünce doğrulur ve mahzun bir eda ile sorar:

“Padişahımız gittiler mi?”

Talebeler şaşkın bakışırlar.

“Gittiler hocam”

Ebu-l Vefa da ağlamaya başlar. Gözlerinden boşalan sıcak damlalar ak sakallarının nuranî boğumlarına doğru süzülür.

Talebelerden biri olanı biteni aklına sığdıramaz;

“Ama hocam ağlıyorsunuz siz” diye şaşırır . “O halde... o halde niçin hünkârı kabul etmediniz.”

Ebu-l Vefa elleriyle gözlerindeki yaşları siler ve “Korktuk”der ıztıraplı bir ses tonuyla. “Mesuliyetten korktuk ve kabul edemedik.”

Dalgın bakışlarındaki mahzunluğu meçhullere doğru düğümlenir. Işıl ışıl yanar gözbebekleri:

“Korkarız ki; padişahımız gönül padişahlığının cezbesine kapılıp devlet umurunu boşlar. Sohbetten alacağı feyzin lezzetiyle padişahlığını unutur ve maazallah devlet-i Osmaniye hüsrana uğrar. Kardeşlerim herkes vazifesini bilip gereğini yapmalı. Bu dünyaya gönül padişahı kadar Cihan padişahı da lâzım”

“Şimdi merakınız zail oldu mu?”

Talebelerin yüzlerinde derin bir hikmetin parıltıları oynaşmaktadır:

“Evet, hocam zail oldu”

Ali SÖĞÜT  ////  22.07.2003